Niet zomaar een vrouw…

Het licht dat de donkerte deed verbleken, was geen toevallige verschijning.
Nog vóór ons bewustzijn ontwaakte,
was alles reeds geregisseerd.

Indien jouw cardiologenogen in mijn hart konden kijken,
of je met je stethoscoop de tektonische verschuivingen onder mijn stilte zou kunnen beluisteren,
dan zou je mij ongetwijfeld onmiddellijk aan de eerste beschikbare monitor leggen.

Jouw blik.
Jouw zorg.

Ook al ben je duizenden kilometers van mij verwijderd,
juist nu heb ik die zo hard nodig.

Ik tril.
Van angst.
Van verlangen naar jouw doorgrondende ogen.
Ik tril omdat ik je zo mis.

Mogelijk brengt jouw ingelaste pauze het nodige herstel.
Of… wil je mij laten lijden,
om mij een les te leren?

Als dat zo is,
dan is dat je gelukt.

Ik laveer tussen hoop en angst,
tussen het heden en de toekomst,
terwijl ik het verleden voorgoed probeer los te laten.

Jij hebt mij betoverd.
Mijn wereld ondersteboven gekeerd.

En nu voel ik mij weer als een tiener,
of als een jonge adolescent.
Of is het juist mijn leeftijd,
die mij zo bewust maakt van wat ik werkelijk voel?

Hoe dan ook,
door mijn eigen ondoordachte handelen
heb ik jou pijn gedaan
en mijzelf misschien nog wel meer.

Toch vraag ik je
niet plaats te nemen op de stoel van de Almachtige.
Want niemand van ons is zonder zonde.

Jezus boog Zich neer
en schreef in het zand.

Nu is het aan jou en aan mij
om onze verantwoordelijkheid
recht in de ogen te kijken.

Ik verlang ernaar
je zo snel mogelijk te mogen verwelkomen.

Dicht bij mijn ziel.
Dicht bij mijn hart.
Daar waar woorden stilvallen,
en harten elkaar verstaan.

O, mijn lieve dokter…

Charlton G. Marcos
18 juli 2026 – Groningen