Mandolines in Mineur

Sommigen kunnen vliegen omdat zij vleugels hebben meegekregen,
terwijl anderen zich de kunst eigen hebben gemaakt
om van pijn en verdriet wijn te maken.

En weer anderen beschrijven hun neergang en wederopstanding
met een mandoline,
om vervolgens aan de gewesten en alle windrichtingen te vragen
wie het meest controversieel is,
of juist het meest begaafd…

Zeer zeker vallen wij niet uit de toon
wanneer jij en ik
ons hervinden in de meest rauwe melodie van het leven.

Waar waarheid, beleving
en het vermogen om te dromen
als een moleculaire preambule hun intocht maken,
terwijl verfijning tijd nodig heeft
voordat men elkaar werkelijk mag ontmoeten.

Ja, ik stond hier en jij daar;
volstrekt verwijderd van elkaar—
in twee verschillende werelddelen—
waar oorlog en vrede
met elkaar flirten,
met alle consequenties van dien.

Want wie verlaat zijn wereld
vóór de ander?

Wie vergroeid is met pijn
en een desolaat bestaan,
kent op den duur het verschil niet meer
tussen goud en zilver.

Het licht aan de horizon is een adagium,
terwijl lichaam en geest verbranden…

Voor wie is het vliegen weggelegd
wanneer je zonder vleugels bent geboren,
of wanneer zij zijn geamputeerd?

In welk glas wijn
zul jij jezelf verdrinken…
Is het gefermenteerd,
of juist niet?

En op welke harmonie
zijn de mandolines afgestemd?
Hoe zouden zij klinken
na zo’n lange tijd onberoerd te zijn geweest?

Ach, jij stond daar
en ik nog altijd hier.
Ver verwijderd van elkaar.

Niet gewenst,
maar obligaat.

En jij stond daar
en ik hier,
twee werelden verwijderd van elkaar.

Charlton G. Marcos18 mei 2026
Hanoi.
(Ik haalde inspiratie uit het nummer ‘Never Tear Us Apart’ van INXS.)