Koningin van de dood

Een schepsel zoals vele anderen,
maar dat tegendraads bewegen
tot hogere kunst heeft verheven.

Zij gelooft heilig dat haar spartelende voetjes
gelijk zijn aan die van een balletdanseres,
voortdurend in beweging,
maar zonder richting.

Zij drijft krachten uiteen,
eisend, schreeuwend,
altijd op zoek naar derden om te verslinden.

Binnen het A-kwartier van Groningen-centrum,
ter hoogte van de A-brug en Miss Blanche,
daar nestelt zij zich —
niet als mens, maar als principe —
en waant zij zich poortwachter van de ziel.

Met nagebootste creatie
heeft zij vele podia bestormd.
Mogelijk uit armoede,
mogelijk uit de angsten van verwarde gelijkgestemden.

Zij is het Eva-motief dat telkens opnieuw vals speelt:
zij biedt je haar vruchten
in ruil voor je waardigheid.

Zij blaat als koeien
die loeien om de melker op afstand te houden.
De waarheid wordt verteerd,
de leugen uitgezaaid.

Zij is het enigma van vermeende
lichamelijke en geestelijke malaise,
waarmee zij de ander
gewetenloos aan zich bindt en verbergt.

Zij is de python,
de walvis die zich als dolfijn voordoet.
Zij is de schorpioen
die ongezien in je hielen bijt.

Zij is het wandelende graf,
dat ophitst, opslokt en ontleegt.
De schijnbare rust van de begraafplaats,
het gif dat dodelijker werkt dan cyanide.

De koningin van stinkende ambities.
Ja —
de koningin van de dood.

Charlton G. Marcos
20-12-2025