Kiko mas bo mester?

Drumí plat abou na suela, den kushina. E friu di e flur ta pasa poko poko dor di mi blusa penetrá mi kueru i drenta mi wesunan. Mi bista ta kai riba e trapi, kada un tret, un reto visual. Kuantu tempu lo mi tin mester pa subi? Kuantu forsa lo keda den mi? Lo mi logra yega mi kama? Mi a keda ei nan, stanká, sin por move, kontando e minütnan.
8.8 minüt mi a keda den un estado di kálkulo, purbando na kontrolá mi rosea. No tabata solamente kansansio. Tabata algu mas pisá, algu ku mi por a sinti te den mi pechu. Lo ta ku mi miedu ta muchu grandi. Miedu di algu asina simpel manera un trapi? E fragilidat di subi i no yega? Òf ta e deskonfiansa ku mi tin den mi propio kurpa?
Ku mi kachete n’e flur, mi ta kontemplá kon mi a laga mi mes yega aki. E no tin sentido. Kon ta posibel ku sinku dia pa siman mi por bai skol i aparentá di ta hinté, pero ora mi yega kas, mi ta kai den otro? 
Bo sa kiko ta ridíkulo pa tin komo un reto? Bai baño. Un akshon asina komun tabata keda posponé den e grandesa di mi ansiedat. E zonido di mas chikí tabata pone e kabeinan patras di mi garganta para. Mi tende un porta habri, of mira un sombra pasa na skref abou di e porta. Un paso den direkshon di mi kamber i mi kurason ta kuminsá bati komo si fuera ta un máratòn mi a kaba di kore. Henter mi kurpa ta fris. Mi mundu ta stòp pa un par di sekònde.
Mi a pas di bai dòkter. E pensamentu so, di tin ku splika loke mi tabata karga paden, den un idioma asina leu for di mi zoyá interno, tabata inkonsebibel. E echo ku kostantemente mi kurason tabata kambia kompas pone mi perde rosea, ku kana sinku minut bai station tabata laga mi lenga afó. Ku mi ta muchu kansá pa pensa of papia. E preguntanan ku dòkter lo tin. I e kontestanan ku ami no tin, kiko lo mi ta’tin ku bisa? Ku mi ta kansa di eksistí? Ku ta e meta ku mi a pone pa mi mes tin mi aki ainda? Ku tin dia, no move tabata un konsuelo? Mi a krea un relashon íntimo ku silensio. Un monólogo kreá a base di temor i ansiedat.
Mi tabatin un estilo di bida ku mi no por a rekonosé: di skol pa kas, yega kas i sera mi mes den mi kamber. Tabata mané mi kurpa por a rekonosé ku mi ta na skol. Mané kos ku ora mi drenta e porta ei, un mashin ta scan un chep den mi selebro i aktiv’é. Mi tabata mané un robòt riba outopiloto, ku intrukshon presiso. Hasi lo máksimo pa pone atenshon durante lès. Pasó ta esei mi ta trahá p’é. Esei m’a hasi henter mi bida. Pretendé di ta ok. Nunka no mustra ku bo tambe tin sintimentu i por ta pasando dor di algu. Pero wikènt, mi tabata pasa mané un karkas bashí konsumiendo serinan ku mi ta wak pa di tres bia, simplemente pasó nan ta trese komodidat pa mi. Ku tabata hiba mi na e momentunan di felisidat bashí ku tabata yena mi asina tantu pa un momentu. Pa un momentu mi por a lubidá e soledat, e echo ku mi no tabatin miedu di morto mas. Ku e tabata zona mané un alivio kompará ku e kansansio i bashi ku mi tabata sinti. E poko soño ku mi ta logra haña. 15 minut di sosiegu siguí pa e kadans nokturno buskando e posishon korekto. Mi tabata biba den un estado di konfushon eterno.
Pero den e silensio marká pa mi reunion ku e flur mi a haña mi konfrontá ku realidat. Ku mi bista riba e trapi algu a kambia. No tabata kurashi, ni un momentu di lusides. Simplemente un instinto di sobrebibensia. I sin muchu mas mi a pusha mi kurpa i lanta sinta. I sin un rekuerdo di kiko mi a bin buska na prome lugá, mi a kremenchá e lastu gota di forsa ku mi tabatin i a subi trapi. Sigun mi ta yega e lastu tret, mi ta nota ku tur kos tin mas koló i mi sa ku e ta bin. Ku rapides mi ta kue e man di porta tene i pusha e porta habri. I ku un liheresa mi a laga mi kurpa kai numa riba kama. 

Vesuhely Americaan

papPapiamentu