Het leven in vogelvlucht

Oh, oh, wat was je mooi bij je geboorte.
Echter, de tongen, de woorden die zij uitspuwden,
hebben de kleur van je huid bevlekt,
en niet alleen die van je ziel.

Verziekt en verzengd ging je voort,
jouw kruis dragend terwijl je van binnen murmelde.
Wij zagen het, maar hebben er destijds niets van begrepen.

Wij consumeerden jouw litanie,
imiteerden wat ons goed uitkwam,
maar vertrapten jouw ziel keer op keer.

Beetje bij beetje
brak jouw grootheid van pracht en praal uiteen
in duizend-en-één sterren,
verspreid over het gehele heelal.

En nu, na zoveel jaren, nu je eeuwige glorie is verrezen,
nu het duidelijk is dat je met niemand te vergelijken valt,
nu men heeft ontdekt welke plaats je gedurende decennia
in ieders hart hebt ingenomen,

nu pretenderen zij
je altijd lief te hebben gehad.

1 juni 2026
Charlton G. Marcos, Groningen