De trots van Tula

Als het Wereldkampioenschap Voetbal 2026 ons iets heeft geleerd, dan is dat wel de ingewikkelde rol die de diaspora speelt. Niet alleen voor Curaçao, maar voor alle landen waartussen grote migratiestromen hebben plaatsgevonden, want daaruit zijn de kinderen geboren die nu op het WK staan voor teams als Kaapverdië, Ghana en Curaçao.
Voor Curaçao tellen daarbij ook nog de talloze, talentvolle studenten die in Nederland hun studie vervolgden en daar hun carrière startten. Een van hen, een jonge vrouw, opgegroeid in Koraal Specht, is Jennyfer Imperator. Zij bekleedt op het ogenblik de positie van Plaatsvervangend Ambassadeur in de Democratische Republiek Congo, namens het Koninkrijk der Nederlanden.
Tijdens de Blue Wave bracht ze met haar drie zoontjes van 10, 8 en 7 jaar, haar vakantie door bij haar vader in Koraal Specht. Zij vindt het heel belangrijk dat haar kinderen kennismaken met haar ‘roots’ en zij slaagt daar wonderwel in. Jongens die in Congo dagelijks in een auto met chauffeur naar de Internationale School worden gebracht, genieten samen op de achterbank van opa’s kleine autootje van hun avonturen op ons eiland.
De carrière van hun ouders, die vaak “bloed, zweet en tranen” heeft gekost, brengt hen veel voordelen. Zo spreken ze drie talen vloeiend, Frans, Nederlands en Engels. Ze groeien op in de maatschappelijke toplaag van Afrika, maar ze kunnen zich ook aanpassen aan andere omstandigheden, overal ter wereld.
Jennyfer Imperator, afstammelinge van tot slaafgemaakten, is met recht Tula’s trots!

Elisabeth Hollander
Curaçao