Afrika-Alkebulan: De zonovergoten conceptie van de mensheid

Vóór de geschiedenis een naam had, voordat mannen kaarten, vlaggen en grenzen bedachten, voordat ambitie de wereld verdeelde, bestond JIJ al!Jij was het eerste hoofdstuk van de mensheid. Het was in jouw baarmoeder waar de mens voor het eerst leven inademde. Het was op jouw grond waarop ze de eerste aardse stappen zette. Het was onder jouw uitgestrekte hemel dat de menselijke ogen voor het eerst zochten naar de horizon en de kern van het bestaan.
Uit jouw schoot waren rivieren en oceanen geboren, als zuurstofrijke aderen van de aarde. Tussen de continenten fungeerde jij als een ‘leven barende brug’. Uit jouw vele vulkanen heven gigantische vlammen zich omhoog, waarbij ze belangrijke materie uit de buik van de planeet spuwden. En het hart-ritme van de schepping werd gesmeed in dit vuur.
En het was op je weidse vlakten waar het leven zijn eerste thuis vond. Vanuit je darmen circuleerde natuurlijke rijkdom, die de balans van de wereld moest dienen. Goud, ijzer, zout, diamanten en olie waren niet geboren om het vuur van de begeerte aan te wakkeren, maar om het leven van een ieder te voeden en te behouden.
Maar de mensheid verloor haar geheugen, vergat hierdoor waar zij vandaan kwam, en begon af te breken wat haar al die tijd had gedragen. Er verschenen diepe scheuren en barsten in het fundament waarop de mensheid rustte.
En toen kwamen de rijke mannen die zich gedroegen als ‘de eigenaars van de wereld’, omdat ze macht verwarden met wet. De waarde van mensen werd uitgedrukt in muntstukken. En men besloot dat de kinderen van Moeder Afrika slechts konden dienen als handelswaar. Miljoenen werden hierdoor losgerukt uit de rouwende uterus van Moeder Afrika, en vervoerd over de rood-gekleurde zeeën. En geketend in slavernij, werd de menselijke ziel herhaaldelijk gekocht en verkocht op de huilende markten. Een misdaad tegen Afrika en het menselijk geweten zelve. Want op dat moment had de mens ook zijn eigen afkomst verraden.
Nu bouwt de moderne wereld zeer krachtige machines en alles verwoestende wapens. De bossen verdwijnen. De rivieren zijn ziek. De bergen verliezen hun toppen en zo het contact met de wolken. De lucht is vervuild. Het voortbestaan van de dieren is bedreigd. De oceanen dragen het gewicht van de menselijke vernietiging. En de menselijkheid gaat verloren in het lawaai van de eigen uitvindingen, en lijkt weer te vergeten waar het vandaan kwam en dus waar het allemaal begon.
Want er is één waarheid die geen enkele machine of wapen kan wissen: de menselijke geschiedenis begon in Afrika. En misschien is de toekomst van de mensheid ook afhankelijk van haar omdat zij iets bezit wat de moderne wereld schijnbaar verloren heeft, namelijk ‘een geheugen’. En in dat geheugen zitten herinneringen opgeslagen. Herinneringen aan de relatie tussen mens en aarde; aan een totale gemeenschap; aan de spiritualiteit die het leven herkent als een heilige balans: UBUNTU!
Dus dit schrijven is niet alleen een klaaglied, maar ook een oproep tot het Afrikaans geweten en verantwoordelijkheid. Niet het Afrika als een geïsoleerd continent, maar als het bewustzijn van één gemeenschappelijke bron: UBUNTU!
Moeder Afrika!

Uit jou kwam de honing van het leven.
Uit jou kwam de melk van overleving.
Uit jou kwam het vuur van het geweten.

En alhoewel zelf zwaargewond, bleef je de hele wereld voeden als Afrika van de Wijsheid: UBUNTU!
Afrika van de Wijsheid sta op!
Niet om wraak te nemen en de wereld te domineren, maar om deze eraan te herinneren dat de mensheid één grote familie is en dat de aarde van ons allemaal is en niet slechts van één of van één ras. En dat vooruitgang zonder bewustzijn, gewoon een verfijnde vorm van zelf-vernietiging kan zijn.
Afrika herinner de wereld eraan dat de waarde van een volk niet gemeten wordt aan haar vergaarde rijkdom, maar aan de menselijkheid die het bewaart.
Afrika vergeet hierbij echter niet dat geen enkele beschaving echt is vernietigd zolang het leven in zich bergt…zoals jij droeg in jouw uterus.
Moeder Afrika, je kinderen roepen naar je in de dorpen, in de steden, in de diaspora’s over de hele wereld. Ze bellen in de hoop dat je weer wakker wordt, stijgt en de rest van de wereld helpt, opdat de herinnering aan de mensheid terugkeert. En misschien zal dan, voor het eerst sinds het begin van de geschiedenis, de mensheid eindelijk leren om te leven met respect voor de planeet die haar geboren zag worden.
Afrika is niet het verleden van de mensheid, maar de wortel. Wie een wortel te vroeg afsnijdt, kan geen oogst verwachten. Slechts wie de wortel eert zal het voorland zien groeien!

Auteurs: Iona Taylor (Curaçao) en António Queba Banjai (Guinea-Bissau).