3 S

SILENSIO komo reakshon

Porfin
M’a logra
Mi a logra
Ku nan a interná mi
Interná mi den hospital

Kisas awor sí nan lo tende mi
Tende mi sklama
Tende mi grita: ‘Abusu…abusu!’
Wak mi…wak mi!
Nan ta abusá di mi!
Nan ta abusá di mi!

Pero e kontesta tabata: Silensio
Un silensio total
Di ripiente…tur hende a bira surdu…I…
tur hende a keda ketu ketu

E ora ei mi tambe a kai
den un silensio profundo
Kisas e biaha aki pa semper?

Pero e siman despues mi a purba atrobe
Mi a kòrta ku kòrta
Mi a sangra
Mi a sangra sufisiente, pa nan bolbe interná mi
Kòrá kòrá m’a keda

Pero atrobe nan a tapa mi
Ku e laken blanku yamá Silensio
I m’a haña e nòmber: ‘e mucha loko den kamber number 123’

I nunka mas nan por a mishi ku mi sin mi ‘hala sera’…
I nunka mas mi mundu tabata ‘un lugá seif’…
I nunka mas mi por a kere ku amor berdadero ta eksistí…
I nunka mas mi tabata sa kiko ta bon òf malu pa mi…

I nunka mas…

SILENCE as a weapon

I’m at a point in my life where I don’t argue anymore
If you say the sky is green
Absolutely: green it is
Not because I agree
But because my PEACE matters more…than proving a point

I’ve also learned that not every conversation deserves my energy
Some people don’t want understanding, they want reaction…And I am no longer available for that
Because: I can forgive and still decide you don’t get access to me again…after repeated
disrespect, broken trust and unchanged behaviour
You see forgiveness doesn’t mean that I’m available for you to do me more damage

I’m done explaining respect to a grown adult
And: SILENCE IS THE STRONGEST ANSWER TO BASIC DISRESPECT
No reaction…no argument…no entertaining of chaos…
Stop trying to explain your pain to the one who created it…

Some people will never respect you, because your pain benefits them…
So stop trying to change them…just remove your presence
Because NOTHING IS LOUDER THAN WALKING AWAY IN SILENCE!

STILTE als waarheid

De waarheid staat vaak niet op iemands gezicht te lezen.
Maar het is wel te horen in de stiltes en in het onuitspreekbare.
En te lezen in de niet-opgeschreven-tussen-zinnen.
En te zien in het onzichtbare gedrag.
En het beklijft ook in de ontoegankelijke herinneringen.
En het valt wel op in de momenten van ‘er niet willen zijn’.
En het kan opgevangen worden vanuit het geschreeuw dat in de keel blijft steken.
Daarom vergelijk ik incest heel vaak met een “hit-and-run” verkeersongeval:
Je blijft als slachtoffer verletseld achter, en de dader-chauffeur rijdt rustig door en hervat zijn oude route en leven, terwijl jij bij elkaar geschraapt moet worden, de brokstukken moeten worden gelijmd, de littekens moeten nog uitbloeden, het infectie-gevaar moet nog gemeden worden en maar afwachten hoe jij zelf nadien zult helen.

Iona Taylor